Zwijnen

OK toegegeven, ik heb die foto niet echt zelf genomen. Of beter: ik heb de foto genomen van een afbeelding in de kruidentuin bovenop de berg in Kobe. Maar de boodschap is duidelijk: er zitten hier heel wat zwijnen. En ik bedoel niet dronken Japanse mannen maar wilde everzwijnen. Zondag heb ik een eerste gezien aan de ingang van het St-Catherine's college waar ik logeer. Het regende en ik was met de taxi. De chauffeur stopte 50 m voor de ingang en begon verwonderd te mompelen en ik had eerst niet door waarom. Dan zag ik iets groots bewegen op de stoep. Ik dacht eerst dat er een man lag maar pas daarna werd het me duidelijk dat dit een enorm groot everzwijn was. Het stond de snuffelen en plots schrok het en het liep er van door. Ik wist niet dat everzwijnen zo snel zijn! Ik heb me laten ingelichten hoe je moet reageren op zoiets want al zijn er zwijnen onder mijn beste vrienden ik heb minder ervaring met de wilde soort. Ik zie ook regelmatig waarschuwingsborden met de afbeelding van een zwijn al weet ik niet waar ze precies voor waarschuwen. Je moet ze in ieder geval gerust laten en opletten met eten dat je bijhebt, was de boodschap. Er zijn gevallen bekend waarbij ze mensen aanvallen. Oef dacht ik, maar gisteren kwam ik er weer twee tegen en ik was te voet! Ze spurten over het Maruyama park vlak bij mijn college. Maar ik voelde me niet direct bedreigd.

Ruimte (3)

Dit is een typisch Japans huis aan mijn bushalte zoals er hier vele in de buurt zijn. Een alleenstaand (sic) huis, dus dit is al een zekere luxe in een Japanse stad. Het is een kleine 3m breed en ik schat 5 m diep en 6 m hoog. Waarschijnlijk is er geen trap binnen want je ziet de trap naast het huis. Beneden is er een garage die dienst doet als een soort werkplaats want ik hoor de man er dikwijls knutselen. Aan de achterzijde is een stookketel of een keukentje/badkamer want je ziet een uitlaat. Boven hebben we één woon- en slaapkamer van 15m2, geen twee want je ziet het raam aan de zijkant. Totale oppervlakte dus 30 m2. (Tussen haakjes, mijn appartementje is 42 m2). Dit is een typisch Japans huis.

Automaten

Japanners zijn dol op automaten. Je vind ze overal waar je moet betalen. Ook ik begin de voordelen te appreciëren en het is vreemd dat dit wij niet meer daarvan gebruik maken. Waarom zijn er loketten in onze treinstations? Het treinnetwerk van België is stukken eenvoudiger dan dat van de Kansai buurt alleen al. De ticketverkkop in België kan toch ook perfect met automaten. Het betalen van de chauffeur op de bus is ook totaal uitgesloten hier. Je hebt een automaat om briefjes van 1000 of stukken van 500 te wisselen in stukken van 100 en daarvan gooi je er twee in een bak. Op elke hoek van de straat vind je drankautomaten. Vandalisme bestaat hier niet want iedereen vind automaten geweldig. Elke gelegenheid waar je moet betalen om binnen te komen daar heb je automaten. Zelfs een park (in Japan steeds betalend) heeft automaten. De automaat op de foto gaat nog een stap verder, maar niet onzinnig hoor! Dit is een restaurant. De automaat staat buiten. Je kiest wat je wil eten en betaalt. OK, de keuze is niet enorm, maar toch nog een 25 gerechten. Kan je niet passen, geen nood, je kan briefjes wisselen (bovenaan). Eens je betaalt krijg je een ticket en dat geef je af aan de toog. Toch fantastisch!

Internationaal

Kobe is gekend voor zijn internationale keuken. Je vind hier en hoge aanwezigheid van restaurants uit alle kanten van de wereld. Je zou kunnen denken ‘dat is voor de buitenlandse toeristen’. Maar ik zie zeer weinig toeristen in Kobe en ik ben steeds de enige gaijin (buitenlander) als ik er ga eten. Neen, Japanners zijn vrij nieuwsgierig en willen van alles uitproberen. Wel valt het sterk op dat er meer Japanse vrouwen dan mannen te vinden zijn in internationale restaurants. Die staan blijkbaar veel meer open voor andere culturen. Ik ontdek alle dagen wat nieuws. Laten we even Italiaans buiten beschouwing want pizza en spaghetti is zo ingeburgerd dat je het nog moeilijk internationale keuken kan noemen. Chique Franse restaurants vind je in de upmarket buurt van Kitano. Mijn favoriet is natuurlijk Thais. Ik heb er al twee uitgeprobeerd en een derde gezien. Eén ervan is echt fantastisch goed en vrij goedkoop. Dus daar ga ik één keer per week. Dan heb je een grote aanwezigheid van Indiërs. Ze zijn iets duurder en van wisselende kwaliteit maar ook daar heb ik een favoriet met uitstekende naan en lekker mals Tandoori chicken. Er zijn verschillende Turkse restaurants die ik nog niet heb bezocht. Er is een Balinees. Zijn keuken is niet echt geweldig maar het is een aardige man die graag een praatje komt doen.

En wat loop ik dit weekend tegen het lijf? Zowaar een Belgisch restaurant met op het menu waterzooi, witloof, stoverij, .. en natuurlijk een selectie van 37 Belgische bieren. De prijzen zijn er wel naar! Mijn blanchke kost er 850 Y (6 EUR), een duvel 1000 Y (7 EUR) en een Kriek van Boon zo maar even 1600 Y (10 EUR). Maar ik ga er toch eens binnenspringen.

Ruimte (2)

Zoals reeds eerder gezegd is er over het algemeen weinig ruimte in Japan. De huizen worden dus zo dicht mogelijk tegen elkaar gebouwd. Dikwijls tot minder dan 30 cm! Maar in dit geval is men toch wel erg dicht gegaan. Je kan je afvragen waarom men die gebouwen dan niet tegen elkaar bouwt. Wel het antwoord kan je niet goed zien op de foto, maar er zijn ramen tussen! Geloof het of niet, er worden ramen gezet in muren die praktisch tegen elkaar staan.

Hannibal

Elke avond moet ik een flink stuk klimmen van de bushalte naar mijn woonst in het Kobe Institute. Eerst is het een vijftal blokken stijl naar boven waar ik een kwartiertje over doe en dan kan ik een stuk afsnijden door de trap te nemen naar een park vlakbij het instituut. Het zijn 108 hoge trappen en het is echt lastig dus doe ik het langzaam. He is een dagelijkse sleur geworden en hoef verder geen gym meer te bezoeken. Gisterenavond liep ik zoals gewoonlijk weer te puffen en pas op het laatst keek ik naar boven en daar zit iemand boven op de trap met een masker. Het was erg donker en zag er schrikwekkend uit. Ik kreeg koude rillingen want ik zag er eerst Hannibal in maar het bleek een vrouw te zijn met een mondmasker zoals ze die hier veel dragen. Grrrr.

Onsen

Japan is een vulkanisch eiland en ligt dus vol met warmwaterbronnen, onsen genaamd. Het baden in dergelijke bronnen is een traditie die duizenden jaren terug gaat en is echt iets om mee te maken. Om me enigszins voor te bereiden op de Japanse etiquette en rituelen ben ik een spa gaan bezoeken in Osaka, eigenlijk twee. Voor diegene die ooit van zin zijn om dit uit te proberen een korte handleiding. Ten eerste laat jouw zwembroek of bikini thuis want baden in Japan gebeurt naakt. De onsen en zeker de stedelijke spa’s zijn altijd strikt gescheiden voor mannen en vrouwen maar er zijn enkele natuurlijke onsen die gemengd zijn. Als je binnenkomt, het eerste waar je moet aan denken is schoenen uitdoen. Er zijn altijd lockers om die op te bergen. Dan koop je een ticket, meestal aan een automaat en dat geef je af om binnen te komen. Daarop krijg je een armband voor een locker en een handdoekje. Je kleedt je uit in een kleedkamer en bergt alles op in de tweede locker. Het handdoekje was net groot genoeg voor mij om rond te binden, maar gezien de meesten gewoon naakt lopen, neem je die gewoonte snel over. Dan een belangrijk punt: eerst wassen. De Japan-expert B.H. Chamberlain schreef al schertsend dat reinheid één van weinige dingen is die Japan zelf heeft uitgevonden. Wassen doe je gehurkt aan kranen die dan ook op 30 cm van de grond staan opgesteld. Je vult een kom met water en dat giet je over het lichaam. Soms zijn er ook kleine plastiek krukjes voorzien om op te zitten, maar gehurkt wassen gaat beter dan je denkt. Ik heb het ook gezien in rurale gebieden in Thailand en Laos. Als je helemaal netjes bent kan je in het bad stappen. Op de rand staan opnieuw kommen met een handvat opgesteld. Alvorens in te stappen giet je nog een paar keer water over het lichaam. Dat is deel van het ritueel maar geeft je ook de kans om te wennen aan de watertemperatuur. Japanners houden van warm water, heel warm! Je gaat rustig in het bad zitten, eerst op de rand daarna wat dieper. De handdoek leg je op het hoofd en als een echte kenner zeg je ‘oooh’, en ‘achee, acheee, ACHEEE’ (heet, heet, heet).
Spa World in Osaka heeft acht verdiepen ingericht volgens thema’s en afgewisseld voor mannen en vrouwen op even en oneven dagen. Op elk verdiep zijn er meerdere baden, maar ook sauna’s en stoombaden. In sommige baden zitten kruiden. Het leukste vond ik een bad dat voor de helft in open lucht was. Het was net lekker weer en je kon zitten puffen in de zon. Na het baden heb je alle faciliteiten om terug op plooi te komen. Haar drogen, verse handdoek, lekker ruikende gels en zalfjes, etc. Dan kan je relaxen in een zetel en wat TV kijken of wat slapen op een tatami. Zoals ik al eerder schreef kan je in die stedelijke spa’s zelfs overnachten voor een kleine meerprijs.
Ik was in beide gevallen de enige vreemdeling die er rond liep. Eerst kwam er iemand met een lijst van do’s en dont’s in het Engels, maar ik kon hem geruststellen dat dit niets nieuws was. Ik kreeg wel wat nieuwsgierige blikken vooral naar mijn edele delen maar verder werd er weinig acht op mij geslagen en ik voelde me snel op mijn gemak. Ik kan het iedereen aanraden!

Osaka

Naar verluidt moet ik wat meer foto's publiceren. Wel hier dan wat foto's van Osaka. Sommigen vinden Osaka maar een ongeïnspireerde industriële stad, maar ik zie er wel wat charme in. Er is veel water. Naast de haven zijn er verschillende eilanden en inhammen die de stad wel iets moois geven. Er zij meerdere parken die wel de moeite zijn (maar niet zoals Tokyo en Kyoto). Hierboven een typische scene van een ouder koppel die geniet van het rustige uitzicht van een Japanse vijver.


Nu staat alles overal in bloei. Hier een witte kersenbloesem met op de achtergrond een familie die komt voor een picknick in het park.


De architectuur in Osaka is ook wel de moeite, en bouwen kunnen ze in Japan! Hier een treinspoor die dwars door een rond gebouw gaat in de buurt van Umeda, Osaka.


Maar wat opvalt is de afwerking overal tot in de kleinste hoekjes. Alle publieke plaatsen zijn mooi en perfect afgewerkt en ze maken er steeds iets speciaal van. Dit is gewoon een lege ruimte tussen twee gebouwen.


Osaka heeft ook een bekend en berucht nachtleven. Je vindt er niet honderden maar meer dan duizend bars, restaurants en gelegenheden van mindere reputatie, alles goed verlicht met neon en reclameborden.


Een Europees uitziend gebouw in het midden van de smalle straatjes in de uitgangsbuurt Namba.


De rivier Dotombori die dwars door het uitgangscentrum loopt.

Duur

Eén van de hardnekkigste misvattingen over Japan is dat het hier enorm duur is. Na mijn eerste maand hier kan ik zeggen dat dit niet zo is. Als we even nagaan waar een toerist geld aan uitgeeft dan hebben we vooral hotels, transport en eten.
Hotels in Japanse steden zijn objectief goedkoper dan in grote steden in de rest van de wereld. Ik ben al een paar keer blijven overnachten in Namba een drukke uitgaansbuurt in Osaka. Ik betaal daar voor een mooie, nette kamer met alle comfort 5.800 Yen inclusief ontbijt (36 EUR). Bovendien kreeg ik een kortingsbon van 500 Yen voor de volgende keer. Dergelijke hotels vind je in de meeste grote steden. Een uitstekende website met een netwerk van hotels is JCHA met reservaties in het Engels. Voor 36 EUR vind je in London nauwelijks een kamer en zeker geen met dat comfort en locatie. Ik denk dat de goedkoopste hotelkamer in Gent zelfs meer is dan 50 EUR. De dure hotelketens zoals Sheraton zijn zeker niet duurder dan in de andere grote steden. Ze zijn zelfs goedkoper dan in Indië. En voor wie nog goedkoper wil slapen zijn er twee alternatieven: 1) je kan in een capsule slapen vanaf 3.500 Yen (zie foto: 22 EUR). Formaat 1 m hoog, 1 m breed en 2 m lang! Je mag wel geen last hebben van claustrofobie, want dat heeft me tot hiertoe tegengehouden om het uit te proberen. 2) je kan naar een spa of sauna gaan, lekker relaxen en slapen in zetel of op een tatami. Prijs ongeveer 2.000 Yen voor de spa en soms vragen ze een 500 extra om te overnachten, dus voor een 15 EUR kan je overnachten. Het vraagt wel een zekere aanpassing aan Japanse gewoontes, maar daarover vertel ik later meer.

Eten kan spotgoedkoop zijn in Japan. Daar was ik van verbaasd. In Kobe zijn er zeker 1.000 gelegenheden waar je lekker kan eten voor minder dan 1.000 Yen (6 EUR). Meest typisch zijn noedelsoepjes of zoals ramen of udon, maar zelfs een redelijke goede pizza ka je vinden voor 4 of 5 EUR. In Osaka eet ik mijn buik vol met sushi en sashimi schoteltjes voor ongeveer 1.000 Yen. Meestal krijg je ook gratis water en thee waardoor je de hoge marges op drank vermijdt. In de meeste bars kan je ook lekkere hapjes vinden voor een prikje. Het is vreemd maar als je wat duurder gaat om te eten dan wordt het plots veeld duurder. Er zit weinig tussen de klasse van beneden 1.000 en boven de 4.000 Yen. Teppanyaki of shabu shabu is veel duurder en als je Kobe beef wil of een traditioneel Japans menu dan ga je gemakkelijk boven de 10.000 Yen (65 EUR). Maar als je wat oplet kan je dus goedkoop eten in Japan.

Transport is ook minder duur dan ik aanvankelijk dacht. De eenheidsprijs van een stadbus is 200 Yen (1,25 EUR) ik denk dat dat iets goodkoper is dan in België. Voor een treinticket van Kobe naar Osaka, wat vergelijkbaar is met Gent - Brussel betaal 360 Yen of 2,40 EUR, zeker goedkoper dan in België. Maar bovenal is de kwaliteit van het openbaar vervoer stukken beter dan bij ons.

Wat is er dan wel duur in Japan? Bier helaas! De goedkoopste pint kost 250 Yen maar meestal betaal ik tussen de 500 en 800 voor een kleine halve liter. Dus een paar pinten en je bent direct 20 EUR kwijt. Sterke dranken en cocktails zijn dan in vergelijking goedkoper en kosten meestal niet meer dan een pint.

Nieuw

Dat Japan de consumptiemaatschappij bij uitstek is hoeft geen betoog. Japanse consumenten zijn steeds op nieuw naar iets nieuw. Zo brengen brouwerijen regelmatig nieuwe versies van hun bier op de markt. Ik kan me niet voorstellen dat Vlamingen graag een nieuwe Duvel hebben, maar enfin. Ik was op zoek om naamkaartjes te laten drukken en dit vond ik wel straf: eetbare naamkaartjes!


Het bedrijf Taberume (taberu is eten) heeft een techniek ontwikkeld om naam en adresgegevens te printen op nootjes of snoepjes. Ik ga het toch maar houden bij papier.

Ruimte (1)

Alles is piepklein in Japan. Natuurlijk zijn Japanners gemiddeld kleiner dan Europeanen (en vooral de Nederlanders) maar dat is niet de reden. Vergeet niet dat er 128 miljoen Japanners zijn! Als je dat verdeeld over de 377.435 vierkante km dan valt dat rekenkundig mee (339 mensen/km2 of iets minder dan België), maar het probleem is dat het grootste deel van Japan onbewoonbaar is, 80% van de oppervlakte bestaat uit bergen. Waar geen bergen zijn wonen mensen maar is er ook landbouw. Japan heeft steeds kunnen voorzien in haar eigen behoeften door duurzame exploitatie van haar grond. In zijn nieuwste boek, Collapse (een aanrader) neemt Jared Diamond Japan als voorbeeld van een cultuur die er in geslaagd is een groeiende populatie te voorzien van voldoende eten en daarbij de catastrofes te vermeiden van gronderosie, uitsterven van visbestanden, etc. Dus blijft er maar een klein stuk oppervlak over waar mensen wonen. Van die 128 miljoen leeft 75% in stedelijke centra. Op zich zijn Japanse steden zoals Tokyo met 12,5 miljoen inwoners al aardig maar worden ze snel voorbijgestoken op de ranglijsten door de groeiende steden in China en India. Wat je in Japan hebt is dat de steden bijna in elkaar gegroeid zijn tot grote metropolen, met name rond Tokyo (34 miljoen) en waar ik zit in Kansai (Osaka, Kyoto, Kobe, .. 24 miljoen). Daarom is alles piepklein in Japan.
Ik verbaas me soms over de vindingrijkheid van kleine handige dingen die je ziet om plaats te besparen. Onder mijn bed is een opbergkast. In een restaurant staat de sojaolie en kruiden nooit op de tafel maar bevestigd tegen de wand om enkele vierkante cm te besparen per tafel, enz. Ik zal met wat beelden voorbeelden geven van deze vindingrijkheid. Om te beginnen, deze opbergplaats voor tassen en handtassen in een sushi restaurant in Osaka.

Rechtzetting

Met zo een blog moet je opletten wat je schrijft. Dat blijft daar voor eeuwig (?) opstaan en iedereen kan dat lezen, dus mag je geen fouten maken. Daarom hierbij een rechtzetting over mijn toilet. Ik schreef eerder dat er geen mogelijkheid is om de spoelbak te regelen. Wel ik was mis. Ondertussen heb ik de Kanji tekens geleerd van ‘groot’ (okii) en ‘klein’ (chiisai)(nuttig als ik een pint bestel), en zoals je ziet op de detailfoto bestaan er ook in Japan grote (links) en kleine (recht) boodschappen.