Safraangeel

Safraangeel, dat is de kleur van de monnik in Zuid-Oost Azie. Deze opvallende kleur levert soms aardige contrasten en dus mooie foto's op. Ik heb er hier enkele gebundeld. De beste plaats om monniken te fotograferen is Luang Prabang in Laos. Er zijn veel tempels en ze zijn bijna allemaal bewoond. Meestal zijn ze niet schuchter. Maar tenzij je vlug bent of het foto's neemt vanop de buik is het toch best om instemming te vragen voor een foto. De drie dames waarmee ik op stap was kregen wel een bijzondere aandacht van jongere monniken inclusief het voorstel om in de tempel te overnachten! Het zijn blijkbaar geen heiligen.

Gevaarlijke handbage

Wat mag je nu precies meenemen aan boord en wat niet? De nieuwe Europese regelgeving voor vloeistoffen aan boord heeft het er niet makkelijker op gemaakt. In Laos zijn ze veel duidelijker en tonen ze tenminste wat afgepakt wordt uit de handbagage: revolvers en dynamiet met een ontstekingsmechanisme (wat bijzonder gedetailleerd wordt getoond). Het lijkt me meer een handleiding voor zelfgemaakte explosieven!

Skyline

Ik heb al dikwijls getracht om de skyline van Bangkok te kunnen capteren maar alles hangt natuurlijk af van een goede locatie. Die hebben we in meer dan een betekenis gevonden op de zevenentwintigste verdieping van de Fraser suites in Sukhumvit. Wat een uitzicht!

Misverstand

Onze taxi chauffeur naar Khao Yai was een prettige afleiding. Zijn Engels was abominabel, vooral zijn uitspraak, maar hij was leergierig. Toen we pas toen kwamen in het park lag de weg vol met grote hopen stront van olifanten waartussen de drie dames navigeerden voor hun sigaretstop. De chauffeur maakte er ons attent op en roept 'liefing'. Nu ken ik het Thais woord voor olifant, 'Chang' zoals het eiland Koh Chang en het biermerk. Het woord 'liefing' moest dus Thais zijn voor stront. Lilian begint tegen de taxichauffeur over 'kaka' wat hij herhaaldelijk oefende, vermoedelijk zijn eerste Nederlandse woord. Toen we verder nog meer stront tegenkwamen konden wij onze 'liefing' oefenen. Maar op de lange terugweg viel het ons te binnen. Dit was allemaal een misverstand. De chauffeur wou wat Engels bijleren en vroeg het Engelse woord voor alles wat hij rond zich zag: 'bus', 'car', 'soldiers'. Maar zijn uitspraak was vreselijk, 'soldiers' werd 'sausage'. Dan daagde het ons dat 'liefing' zijn uitspraak was van 'elephant'. Dus in bepaalde delen van Thailand denkt men nu dat het Nederlandse woord voor 'olifant' 'kaka' is.

Natuur

Om de drukte van Bangkok te ontvluchten en omdat Bea en Lilian nood hebben aan groen en omdat ik eens iets nieuws wou zien en omdat onze taxichauffeur zo aandrong zijn we een dag naar een nationaal park getrokken. KHao Yai staat bekend als een van de mooiste natuurparken van Azie en het ligt op 200 km van Bangkok. Door op tijd te vertrekken waren we daar op een goede twee uur rijden. Het is niet te vergelijken met een Yosemite of een Yellowstone maar toch best wel de moeite. Je kan er flinke wandeltrips maken, kayakken, vogels bekijken enz.


Ze branden zelf met regelmaat het lage gras af om grotere bosbranden te vermeiden. Dit geeft een wat surrealistisch effect.


We waren echt niet gekleed op een junglewalk. De meisjes liepen in short en sandalen. We zagen een groep afkomen die speciaal was uitgerust met o.m. beschermende hoezen over hun enkels. We dachten, oh ja, slangen! Maar na een praatje met de gids bleek het een bescherming te zijn tegen bloedzuigers en het was niet eens het seizoen. We hebben het er dan maar op gewaagd en alles viel best mee.



Langs de weg kwamen apen vrij agressief af op toeristen voor snoepjes, koekjes e.d. Soms komen groepen van een twintigtal apen uit de struiken gekropen. Het blijft steeds fascinerend om naar apen te kijken. Ze kunnen zo menselijk overkomen.



Alhoewel het niet echt het geschikte seizoen was (droogte) zijn er toch een aantal van de vele watervallen die actief zijn.

Ayuttaya

Dit was mijn vierde bezoek aan Ayuttaya, de oude hoofdstad van Thailand, na Sukhothai en voor Bangkok. Ik heb het eerder gedaan met lokaal transport, een georganiseerde trip met minibus en een trip met de rivierboot. Deze keer waren we met vier en hebben een taxi genomen voor een dag. Voor 1.800 baht is dit wel de meest comfortabele manier waarmee je het minste tijd verliest. Omdat we de chauffeur wel meeviel hebben we hem ook gevraagd voor een volgende trip. Je moet er zijn gejammer over het verkeer ("no good, boxing.." voor al wie hem de pas afsnijd) er bij nemen.



We hadden bijna vier uur om de belangrijkste tempels en ruines te gaan bekijken. Er zijn enkele tientallen plaatsen met vervallen Khmer tempels maar na twee of drie heb je het ook wel gezien.


Hiernaast is het belangrijkste icoon van Ayuttaya, een afgehakt hoofd van een boedhabeeld dat na de Birmaanse aanval vergroeid is geraakt in de wortels van een boom. Je ziet het op vele postkaartjes en ze gebruiken de locatie ook voor allerlei plechtigheden. Ondertussen hebben ze er een afsluiting rond geplaatst zoals de Mona Lisa in het Louvre. Het grootste probleem was dat westerse toeristen er fotos van nemen met poses waarbij ze het hoofd aanraken of zich er boven stellen. Dan zijn twee dingen die je in Thailand beslist niet mag doen.

Tenslotte nog eentje van het nationaal paleis.

Bezoek

Bea, de zus van Lilian en Charlotte, een vriendin komen ons enkele dagen vervoegen. We hebben hen verwelkomd op de luchthaven met ballonnen. Met twee uur vertraging en een uitzonderlijk trage bagagebehandeling hebben we wel drie uur staan wachten.



De eerste dag in Bangkok stonden de klassiekers op het programma: een boat trip, Wat Arung, Wat Poh en het nationaal paleis. Die eerste drie heb ik al dikwijls gedaan maar het nationaal paleis was slechts de tweede maal. Hel valt me op hoe alles veel makkelijker wordt in het koelere winterseizoen. Bij 40 graden en 95% vochtigheid (zoals in april) wordt dezelfde uitstap een uitputtingsslag. De zedenpolitie aan de ingang van het paleis doet zijn werk met een lachwekkende precisie. Bea werd de toegang geweigerd door haar 5 cm blote enkels! Ik begrijp niet welke sacraliteit in het paleis daar aanstoot aan kan nemen. Maar goed, al het goud en gefonkel hebben alles goed gemaakt.



De eerste twee van een reeks groepsfoto's met de zelfontspanner. Als je de camera laag plaatst geeft het vreemde perspectief steeds een goede foto.

Nieuwjaar

Met oudejaar zijn we met de bus naar Pattaya getrokken om er het nieuwe jaar in te gaan en enkele dagen door te brengen op Koh Samet. We kwamen om half zes smorgen toe en waren te vroeg om in te checken. Alle hotels in Pattaya waren volzet! Waar is die crisis in de teoeristensector waar iedereen van spreekt? We konden gelukkig nog enkele uren slapen in een zetel aan het zwembad van een voortreffelijke hotel. Toen we met oudejaar de straat opgingen vonden we niet een maar vier Elvissen in de lobby!



We hebben afgeteld in een lokale bar waar Lilian verzusterde met de mamasan. Met het vuurwerk barste ook alle gekheid los. Een aantal indiers strooiden letterlijk met geld tot grote vreugde van de barmeiden.



Toen we toekwamen op Koh Samet was de bewolking plot opgeklaart. We hebben er lekker gebrade vis gegeten al liggend op het strand met enkele flessen lokaal bier.

Cobras

In een onooglijk klein dorpje, Ban Khok Sa-nga een 50 km boven Khon Kaen hebben ze een vreemde traditie. Elk huis houdt er zijn King Cobra, de langste gifslang. Het gif tast het centraal zenuwstelsel aan. Twee minuten na een beet val je in een coma. Enkele minuten later stopt de ademhaling en volgt de dood.
De dorpelingen trokken rond met de cobra's en verkochten kruidendrankjes. Vanaf de jaren vijftig begonnen ze voorstellingen te geven. De King cobra's werden vervangen door gewone cobras want er gebeurden te veel ongelukken met blindheid. De king cobra kan zijn gif ook spuwen en als dat in de ogen komt ben je blind. De show is vrij spectaculair maar die mannen zijn bedreven en spelen een kat en muis spel met de slangen.


Naast de show is er ook nog een "zoo" die zo amateuristisch is dat het charmant wordt (Gaia vindt dat waarschijnlijk niet zo). Deze slang eet lieve kleine slangetjes en trekt graag foto's!

Globalisering

Hoe meer je reist hoe meer je de effecten van globalisering merkt. Ik had er nog over met Tim op een terrasje in Beijing een jaar geleden. Hij bestelde een Duvel en ik een Caiperinha. Maar wat we zagen langs de oever van de Mekong in Vientiane was toch al te gek. We hoorden gezellige Afrikaanse muziek en trokken met ons fietsje door het zand om te kijken wat er gaande was. We zagen een cafe/restaurant met allemaal zwarten: African Beach, stel je voor! We hebben er grote pint gedronken en even zaten we in Zimbabwe.

Vientiane

We zijn een weekend naar Vientiane gegaan, de hoofdstad van Laos (op de bus staat een spelfout!). De oorspronkelijke naam is Wieng Chan maar de Fransen hebben de naam verbasterd net zoals Laos i.p.v. Lao. Isaan is etnisch sterk verwant aan Laos en hier spreken ze ook van 'Wien Chan'. Een van de beste deals van de Thaise staatsbus is een rechtstreekse verbinding tussen Khon Kaen en het centrum van Vientiane voor een luttele 180 baht. De volledige trip neemt 5 uur maar daar zit anderhalf uur bij voor de grensovergang. Je kan niet op de bus zonder een visum voor Laos, maar dat was gemakkelijk te regelen op het consulaat in Khon Kaen. Lilian moest even buiten Thailand voor een nieuw stempel en de 15 dagen die ze krijgt was net genoeg tot aan onze volgende trip naar Laos en Vietnam.


Dit is een mooie illustratie van de jarenlange oorlogen tussen de Khmer, Birmanen, Lao en Thai. Als ze binnenvallen dan hakken ze de hoofden af van alle boedhabeelden. Dit is in wat Si Saket, de enige tempel die nog overeind is gebleven tijdens de Thaise bezetting van 1828. Maar je vind gelijkaardige getuigenissen in Thailand van de bezetting door de Birmanen of de Cambodiaanse Khmer.


Het was lang geleden dat ik nog een communistische vlag zag wapperen. In Laos bij elke overheidsgebouw zoals hier de Thaise PTT maar ook bij vele hotels. Toch is het straatbeeld grondig gewijzigd sinds mijn laatste bezoek een twaalf jaar geleden. Toen zag je geen buitenlandse merken en nauwelijks winkels. Ik herinner me dat ik voor 1 dollar T-shirts kocht in een staatswinkel waar je de keuze had uit 5 modellen. Nu zie je overal moderne winkels en zelfs buitenlandse banken.


De Laotianen hebben hun eigen Arc de Triomphe, die al spottend "the vertical runway" is gedoopt. Ze kregen in 1969 namelijk cement van de Amerikanen om een landingsbaan aan te leggen. In de plaats hebben ze de cement gebruikt voor hun triomfboog.



Vientiane is heerlijk rustig voor een hoofdstad van een Aziatisch land. Je kan de ganse stad zien op een halve dag met de fiets die je voor een dollar kan huren. Er is veel groen in de stad, vele tempels, enkele rustieke coloniale gebouwen en gezellige terrassen en restaurants.

Lezingen

Om me enigzins nuttig te maken voor mijn gastuniversiteit hier in Khon Kaen geef ik een reeks van twaalf lezingen over de epistemologie van de wiskunde voor een twintigtal doctoraatstudenten. Dat gaat er wel anders aan toe als bij ons. Ze zijn zo beleefd die studenten. Als je binnenkomt of buitengaat dan krijg je een 'wai' (de Thaise groet met toegevouwen handen). Als ze te laat komen dan buigen ze diep door alvorens te gaan zitten. Ook staat er steeds een glas water en verse groene thee klaar. Ik zag plots overal affiches hangen met mijn foto er op. Het zijn aankondigingen van mijn lessen. Grappig. Blijkbaar hebben ze ook een website van gemaakt.